Obituaries

George Paliouris

March 27, 1946 - December 19, 2013

Burial Date December 22, 2013

Committal Details Rookwood General Cemetery

Church All Saints

19 Feb 2013

***

Για τον Γιώργο Παλιούρη έγραψε ο Λάμπρος Παπαδόπουλος στο περιοδικό Αlfa Greek Australian Magazine στο τεύχος του Φεβρουαρίου, έτος 2012.

Ο άνθρωπος που νίκησε έξι φορές τον θάνατο*

Ναυτικός το επάγγελμα, ο Γιώργος έφυγε απ’ το χωριό του κι απ’ την Ελλάδα με πλοίο ελληνικής ιδιοκτησίας αλλά με σημαία Λιβερίας… ώσπου κάποια στιγμή βρέθηκε στον ωκεανό μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας. Εκεί τους χτύπησε ένας μεγάλος κυκλώνας. Το εμπορικό πλοίο καταστράφηκε και ο Γιώργος βρέθηκε πάνω σ’ ένα βαρέλι να παλεύει με τα κύματα και τα σκυλόψαρα για είκοσι έξι ολόκληρες ώρες. Τα σκυλόψαρα του άφησαν σημάδια στο κεφάλι και στα πλευρά που φαίνονται ακόμα και σήμερα. Τελικά βρέθηκε αναίσθητος στο νοσοκομείο της Οσάκα, στην Ιαπωνία, όπου και έμεινε κάμποσους μήνες, μέχρις ότου να θεραπευθούν τα τραύματά του.
Τον Μάιο του 1966 ο Γιώργος Παλιούρης φτάνει στην Αυστραλία. Μία μέρα καθώς εργαζόταν έπεσε από τη σκάλα, χτυπώντας στο κεφάλι και στα πλευρά. Μεταφέρθηκε αναίσθητος στο νοσοκομείο του Λα Περούς όπου έμεινε για θεραπεία έξι περίπου μήνες. Το 1978 έπαθε διάτρηση στομάχου με αποτέλεσμα να εγχειριστεί δύο φορές με κίνδυνο να χάσει τη ζωή του. Στις 09/09/1999 παθαίνει καρδιακή προσβολή και οι γιατροί στο St Vincent’s Hospital διαπίστωσαν ότι χρειαζόταν μόσχευμα καρδιάς, αλλιώς δεν είχε προοπτική να ζήσει για πολύ.
Μπήκε στη λίστα αναμονής περιμένοντας είτε το μόσχευμα είτε τον Χάρο. Από το 1999 μέχρι και το 2004 το St Vincent’s Hospital είχε γίνει το δεύτερο σπίτι για τον Γιώργο Παλιούρη. Το μόσχευμα βρέθηκε τελικά και έτσι έγινε η μεταμόσχευση. Από τη στιγμήεκείνη η ζωή του Γιώργου άλλαξε ολοκληρωτικά. Πάνω όμως που
όλα πήγαιναν μια χαρά, μια μικρή αδιαθεσία έστειλε και πάλι τον Γιώργο στο νοσοκομείο. Από τις εξετάσεις οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο στον αριστερό πνεύμονα και στον λαιμό. Ήταν 6 Δεκεμβρίου 2010, όταν πήρε την πιο φρικτή είδηση της ζωής του. Ο ήλιος έσβησε, ο ουρανός και η μέρα σκοτείνιασαν, μα η ψυχή και η ελπίδα
του Γιώργου άντεχαν ακόμη…
Άρχισε αμέσως τα λέιζερ, τη ραδιοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία, μέχρι τις 25 Μαΐου 2011, οπότε κι έκανε εγχείρηση αφαίρεσης αριστερού πνεύμονα. Οι οκτώ γιατροί που τον παρακολουθούν, καθώς και ο ίδιος ο Γιώργος, είναι ιδιαίτερα αισιόδοξοι ότι όλα θα πάνε καλά. Από το 1964 που άρχισαν οι μεγάλες περιπέτειες της ζωής του μέχρι και σήμερα, ο Γιώργος παλεύει μεταξύ ζωής και θανάτου χάρη στο θάρρος, την τόλμη, την επιμονή και υπομονή του… και βγαίνει νικητής. Πράγματι, είναι ένας ήρωας που προκαλεί έκπληξη τόσο στους γιατρούς όσο και στην ιατρική επιστήμη.
Από το 2004 μέχρι σήμερα ο Γιώργος έχει οργανώσει πολλές εκδηλώσεις συγκεντρώνοντας περισσότερες από 180 χιλιάδες δολάρια για το St Vincent’s Hospital.
Βάζει μπροστά τον Θεό, τον εαυτό του και την οικογένειά του, για να κάνει ό,τι είναι δυνατόν και να βοηθήσει τον συνάνθρωπο.
Πριν από μερικούς μήνες διάλεξε ορισμένα εκλεκτά άτομα της Ομογένειας και δημιούργησε τον φιλανθρωπικό οργανισμό «Σώσε μια Ζωή». Ο οργανισμός αυτός διοργανώνει μία χοροεσπερίδα στις 10/03/2012 στο Bellevue Reception Centre του Μπάνκσταουν προς ενίσχυση του Τμήματος Μεταμόσχευσης Καρδιάς και Πνευ-
μόνων και του Τμήματος Έρευνας Καρκίνου στο St Vincent’s Hospital.

Για το θάνατο του Γιώργου Παλιούρη, έγραψε και πάλι ο Λάμπρος Παπαδόπουλος μια επιστολή με τίτλο (πηγή:  Έχεις Γράμμα του Λάμπρου Παπαδόπουλου)

Ο Χάρος τον νίκησε την 7η φορά

Σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει τίποτε άλλο που ο άνθρωπος να εκτιμά τόσο πολύ όσο η ίδια η ζωή· και τίποτα που να
μισεί περισσότερο όσο ο θάνατος. Όταν φεύγουν οι δικοί μας άνθρωποι, οι καρδιές παγώνουν, οι φίλοι στεναχωριούνται, οι οικείοι
τούς νοσταλγούν….
Ένας από τους πολλούς φίλους που είχε ο αείμνηστος Γιώργος Παλιούρης (1946-2013) ήμουνα κι εγώ που γράφω αυτόν τον επίλογο στη ζωή του. Είμαι ο πρώτος, μετά τη γυναίκα και τα παιδιά του, που έμαθα το άχαρο μήνυμα από τη σύζυγό του Έφη. Ήταν 19/02/2013, ημέρα Τρίτη και ώρα 7:05 το πρωί, που έφυγε ο Γιώργος, ενώ εγώ έπαιρνα τηλέφωνο στις 8:05 για να μάθω πως πάει η κατάστασή του. Η κυρία Έφη με πόνο, κλάματα και σπαραγμό, μου είπε: «κύριε Λάμπρο, έχασα τον Γιώργο μου, μόλις στις 7:05, πριν από μία ώρα».
Στις 7:05 πμ ο Γιώργος Παλιούρης άφησε την τελευταία του πνοή στο St Vincent’s Hospital. Ένα ωχρό άλογο με καβαλάρη τον
Χάρο ανέβασε καβάλα την ψυχή του Γιώργου και την πήρε για πάντα μακριά από τη ζωή. Ο αείμνηστος Γιώργος είχε ξεκινήσει τον
αγώνα της βιοπάλης από ηλικία δώδεκα ετών. Φτωχός, όπως πολλοί από εμάς που βρισκόμαστε τώρα στην Αυστραλία, έφυγε από τα Στύρα Ευβοίας και πήγε στην Αθήνα για δουλειά και σπουδές.
Ανήσυχο πνεύμα καθώς ήταν, κατάλαβε γρήγορα ότι η Αθήνα δεν μπορούσε να του προσφέρει αυτά που ζητούσε κι έτσι έφυγε πιάνοντας δουλειά σε εμπορικά πλοία. Ταξίδεψε σε όλες τις θάλασσες και τους ωκεανούς του κόσμου για ένα κομμάτι ψωμί κι ένα καλύτερο μέλλον. Πάλεψε με φουρτούνες, με μανιασμένα κύματα, με πειρατές και ληστές, ακόμα και με καρχαρίες, όταν σε μία θαλασσοταραχή το καράβι του βυθίστηκε μαζί με 27 άτομα πλήρωμα.
Ο Γιώργος γλύτωσε από τη θάλασσα και τους καρχαρίες μαζί με άλλους έξι. Για είκοσι έξι ολόκληρες ώρες πάλευε με τον θάνατο.
Σαν γλύτωσε, χρειάστηκε να μείνει πάνω από τρεις μήνες σε νοσοκομείο της Ιαπωνίας για να αναρρώσει. Αμέσως μετά έφυγε για την Αυστραλία, εγκαταλείποντας τη θάλασσα για πάντα.
Στην Αυστραλία έφτασε το 1966, όπου και γνώρισε τη σύζυγό του Έφη. Παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σωτήρη
και τη Μαρία. Πέρασαν μία ζωή γεμάτη αγάπη κι αφοσίωση ο ένας για τον άλλο, με όνειρα και όρκους ότι θα ζήσουν μαζί μέχρι το
τέλος. Όμως, η τύχη, η μοίρα ή αν θέλετε το πεπρωμένο του Γιώργου από πλευράς υγείας ήταν ό,τι το χειρότερο…
Γλύτωσε από τη θάλασσα και τους καρχαρίες, αλλά στην Αυστραλία η νέα του ζωή άρχισε με χτυπήματα απανωτά, το ένα μετά
το άλλο. Τα νοσοκομεία έγιναν το δεύτρο σπίτι του! Γλίτωσε τον θάνατο μία, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, έξι φορές, αλλά τελικά την
έβδομη ο Χάρος κέρδισε τον πόλεμο… Ο αείμνηστος Γιώργος και η σύζυγός του, μ’ όλα τα προβλήματα υγείας που τον βρήκαν, ποτέ δεν σκέφτηκαν να το βάλουν κάτω.
Όλα τα αντιμετώπιζαν με θάρρος και υπομονή και προπάντων με αγάπη. Από το 2004 που ο Γιώργος έκανε μεταμόσχευση καρδιάς
άρχισαν να σκέπτονται τους άλλους ανθρώπους που χρειάζονταν να κάνουν μεταμόσχευση. Αυτή τους η έγνοια έγινε χαρά, πάθος, χείμαρρος που δεν μπορούσε με καμία δύναμη να γυρίσει προς τα πίσω.
Οργάνωσαν πάρα πολλές εκδηλώσεις και με τις πολλές γνωριμίες που είχαν και τη μεγάλη εκτίμηση που έχαιραν στην Ομογένεια του Σύδνεϋ ο κόσμος τούς αγκάλιασε και τους στήριξε όσο μπορούσε, μιας και ο σκοπός τους ήταν εθελοντικός, φιλανθρωπικός, ιερός! Με τον τρόπο αυτό η οικογένεια Παλιούρη συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, τα οποία πήγαν όλα στο St Vincent’s Hospital.
Ο επίλογος της ζωής του Γιώργου Παλιούρα έλαβε τέλος: την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013, στο τρισάγιο προς ανάπαυση της
ψυχής του Γιώργου, καθώς και στη νεκρώσιμο ακολουθία που τελέστηκε στο Μπέλμορ, όλη η Ομογένεια ήταν εκεί. Η καμπάνα
ήχησε πένθιμα, ενώ οι οιμωγές και τα κλάματα άγγιξαν όλες τις καρδιές που ήταν μέσα και έξω από την εκκλησία. Τα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια μας την ώρα που ψέλναμε τον τελευταίο ασπασμό σχημάτισαν γραμμές στο πρόσωπο. Η σύζυγος του αείμνηστου Γιώργου ήταν σωστό ράκος· δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της, μιας και δεν ήθελε να πιστέψει ότι η μέρα εκείνη θα ήταν και η τελευταία που θα έβλεπε τον αγαπημένο της σύζυγο.
Στο κοιμητήριο του Ρούκγουντ ήμασταν πάλι όλοι εκεί, μαζί. Μεγάλη η συγκίνηση στο έσχατο αντίο. Το δε χώμα που ρίξαμε στο
φέρετρο του ανθρώπου, συντρόφου, πατέρα, συγγενή και φίλου ήταν πολύ λίγο και ελαφρύ…
Αείμνηστε φίλε μου, Γιώργο, τη στιγμή που όλοι σου λέγαμε το έσχατο αντίο, η οικογένειά σου είχε φροντίσει να εκτελεστεί κάποια
σου επιθυμία: μία άμαξα με δυο άλογα, το ένα άσπρο και τ’ άλλο μαύρο, συνοδεία των τραγουδιών που σου άρεσε να τραγουδάς.
Κέρδισες πολλά σε τούτη την πρόσκαιρη ζωή. Επαίνους, συγχαρητήρια, φήμη, καταξίωση και σεβασμό στην κοινωνία. Έμεινες όρθιος, θαραλλέος και γελαστός μέχρι την τελευταία σου στιγμή.
Έμεινες άνθρωπος, φίλος με όλη την Ομογένεια. Γεννήθηκες οραματιστής και φιλάνθρωπος. Αντίο, αείμνηστε φίλε Γιώργο. Αιωνία
σου η μνήμη.
Από τα βάθη της καρδιάς μου και εκ μέρους όλης της οικογένειάς μου, απευθύνω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην αγαπημένη σύζυγό σου Έφη, καθώς και στα παιδιά σου Σωτήρη και Μαρία, ευχόμενος την εξ ύψους παρηγορία.