Obituaries

George Stelios Kandros

November 23, 1925 - September 24, 2015

George Stelios Kandros

23rd November 1925 to 24th September 2015

Age 89

***********

Born: Samos Greece

Arrived in Australia, 1964

Wife: Aspasia

Children: Vasiliki, Peter, Evangello, Kathy and Constantine

Grandchildren: Constantine, Marie, Ryan, Stephanie, Christos,

Stelios, Aspasia, George, Constantine, Stephen, Robert, Alanna & Alexandra.

Great grandchildren: Ethelia, Jonathan, Victoria, Fedra and Peita.

Funeral: Wednesday 30th September 2015 at

The Resurrection of Christ, Greek Orthodox Church,

16-20 Belgrave Street, Kogarah NSW 2217

Burial: Woronora Cemetery

121 Linden Street, Sutherland

Greek Orthodox Section 5 | Burial Place 0151

Condolence: Venus Reception next to the church

************************


How do you speak or sum up a man’s life in just a few moments of his happiness, sad moments, trials and tribulation and of his achievements and his failures. Our father’s life, if I have to sum it up in one word was courageous. Aristotle the philospher wrote “You will never do anything in this world without courage. It is the greatest quality of the mind next to honour.”
Our treasured father, grandfather and great grandfather had:
* The courage to fight in World War II.
* He was wrongly accused of being a communist and was exiled to a small island and nearly beaten to death.
* He had the courage to stand up for social justice
* He brought his young family to Australia in 1964 at the age of 39.
* He had the courage to start a business in 1975 and with the help and support of his beloved sons and wife made that business thrive.
* He had the courage to face the death of his beloved son Con in 2000.
* He courageously fought dementia for the past 15 years only to succumb to cancer this year.
He fought a brave battle with courage and honour, never complaining and never being a burden.
But a lot of the credit goes to a heroine who stood by his side for over 61 years, who nursed him everyday for the past 15 years. Credit goes to our mother for her bravery,
loyalty and the love she has given to our father and the whole family.

Dad, grandfather and great grandfather we will miss you more than you will ever know.
Your great grandchildren will miss your songs and your love.
* I will miss our talks
* I will miss our digging in the garden
* We will miss your loud voice
* But we will also miss your courage.
ed and encouraged all of us to have a go and
You were a good person who cared, loved and encouraged all of us to have a go and achieve our best.
May God welcome you into his kingdom and may you meet our brother and and your son Con.


Όσο και αν αποτελεί «Κοινή μοίρα πάντων Ο Θάνατος» όσο κι αν αυτή την πραγματικότητα, και μοναδική είς την ζωή, βεβαιοτητα, κανείς δεν πρέπει να λησμονεί,  δέν είνει όμως δυνατόν, νά μήν δοκιμάζουμε, αυτή την ώρα πόνο και οδύνη και θλίψη, αντικρίζoντας το σεπτό  σκήνωμα του αγαπημένου μας προσώπου. Πλήρη ημερών στα 90 του χρόνια, θέλησε ο πανάγαθος Θεός να πάρει κοντά του, έναν καλό άνθρωπο, έναν καλό χριστιανό, καί νά τόν κατατάξει ανάμεσα στους καλούς ανθρώπους. Τον Γεώργιο Στέλιο Κάνδρο. Έναν άνθρωπο πού όλη του η ζωή ήτανε γεμάτη προσφορά. Σε νεαρή ηλικία στα χρόνια του δευτέρου πανκοσμίου πολέμου κατατάχθηκε εθελοντής στο ελληνικό ναυτικό προσφέροντας τις υπηρεσίες του στην Πατρίδα. Αργότερα το 1964 μέ τήν οικογενεία τού ήρθαν στην Αυστραλία και δούλεψε σκληρά, καί μέ θάρρος αντιμετωπίσε την ζωή, έχοντας σαν παράδειγμα τα λόγια τον Αριστοτέλη που είχε πεί. «Χωρίς θάρρος δέν κάνεις τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο.» Ετσι και εκείνος προχώρhσε μπροστά και αξιώθηκε να στήσει μια καλή επιχείρηση μαζί με τους δυο γιους τού και την συζυγό Ασπασία, που στάθηκε στο πλευρό του σαν ηρωίδα για 62 χρόνια. Ομως η ζωή δεν είναι μόνο επιτυχίες και χαρές. Σε μιά αναπάντεχτη στιγμή θέλησε ο θεός να πάρει από κοντά τούς τον μεγάλο τους γιο Κώστα, τόν Σεπτέμβριο του 2000. Μεγάλο και βαρύ το χτύπημα. Κρατήθηκε όρθιος, προσπάθησε να μην λυγίσει, και προσπαθούσε να βρεί χαρά κοντά στους άλλους που του μείνανε, πού όλοι τους προσπαθούσαν νά τού γεμίσουν την ζωή. Η κόρη του Βασιλική και ο αδερφός τής Βαγγέλης δέν τόν άφησαν καθόλου. Του πήγαιναν τα παιδιά τους τα εγγονάκια του και εκείνος τα χόρευε και τα τραγουδούσε. Είχε όμως την ατυχία και τον τελευταίο χρόνο τον χτύπισε η κακιά αρρώστια, πού τόν γονάτισε, αλλα δέν παραπονέθηκε, δέν ζητούσε τίποτα για να μην δώσει βάρος σε κανέναν. Στους δικούς του θα τους λείπει πολύ. Τα εγγονάκια του χάσανε τον παππού πού τα χόρευε και τα τραγουδούσε. Ο κήπος έχασε τον κηπουρό. Ήθελε ο θεός να τον έχει τώρα μαζί με τον ιυό του και εμείς που τον αγαπάμε τοσο πολύ θα τον θυμόμαστε για πάντα.