Obituaries

Peter Theo (Theophilou)

May 15, 1940 - January 12, 2017

Burial Date January 19, 2017

Funeral Home Euro Funeral Services

Church St Euphemia

Peter Theo (Theophilou)

Born in Monagroulli, Limassol

On the 15th May, 1940

To

Aristidis and Penelope Theophilou

In 1956 he migrated to Australia.

At age 23 he married Christine Christos

in Sydney, Australia

Peter and Christine were blessed with two children

Nicholas and Cynthia, a son-in-law Jim and

A granddaughter Helena

Peter sadly passed away

On the 12th January, 2017

Aged 76 Years

“He will be forever cherished in our Hearts”

-His Family-

 

Παναγιώτης Θεοφίλου ΟΑΜ

 

Γεννήθηκε στο Μοναγρούλι Λεμεσού της Κύπρου.

Τέκνο

του Αριστείδη και της Πηνελόπης

Το 1956 μετανάστευσε στην Αυστραλία.

Στην ηλικία των 23 ετών παντρεύτηκε

την Χριστίνα Χρήστου

στο Σίδνεϊ, Αυστραλίας

Ο Παναγιώτης και η Χριστίνα είχαν την ευλογία

να αποκτήσουν δύο παιδιά,

τον Νικόλα και την Ξανθούλα,

το γαμπρό Δημήτρη

και την εγγονή Ελένη.

 

Ο Παναγιώτης απεβίωσε

στις 12 Ιανουαρίου, 2017

στην ηλικία των 76 ετών

 

“Θα μείνει αξέχαστος για πάντα στις καρδιές μας”

-Η οικογένεια του εκλιπόντος-

 

 

Άρθρο του Γ. Χατζηβασίλη στην έκδοση της Παρασκευής 13 Ιανουαρίου 2017 (στην εφημερίδα Ο Κόσμος)
"ΕΦΥΓΕ" ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Δυσαναπλήρωτη η απώλεια τού Παναγιώτη Θεοφίλου

Ομολογώ πως με συγκλόνισε χθες ο θάνατος τού Παναγιώτη Θεοφίλου σε ηλικία 76 χρόνων και από μια μοιραία συγκυρία, μερικές μέρες μετά τον θάνατο τού αιδ. π. Μιχαήλ Αποστολόπουλου, στενού συνεργάτη πολλά χρόνια στην Ενορία Κοινότητα Αγίας Ευφημίας.

Δυστυχώς, δεν "έπιασαν" οι ευχές μου στην έκδοση τής Τετάρτης για ταχεία ανάρρωση τού Παναγιώτη Θεοφίλου και ο Ελληνισμός έχασε έναν ακούραστο εργάτη του με έργο που λίγοι ηγέτες μας μπορούν να καυχηθούν.

Οραματιστές ηγέτες σαν τον Παναγιώτη Θεοφίλου δεν υπάρχουν πολλοί και είναι πολύ δύσκολο να τους αντικαταστήσουμε, επειδή είναι ένα διαφορετικό είδος ανθρώπων που σηκώνουν τα μανίκια και εργάζονται σκληρά για να πραγματοποιήσουν τα οράματά τους.

Με τον Παναγιώτη κάναμε πολλές συζητήσεις και μού έδωσε συνεντεύξεις για τα επιτεύγματα τού φορέα που ηγείτο πολλά χρόνια και θα ήθελα να αναφέρω μερικά από αυτά που θυμάμαι.

Οπως την σύγκρουσή του με μεγάλη τράπεζα όταν ανέλαβε για πρώτη φορά το τιμόνι τής Ενορίας Κοινότητας Αγίας Ευφημίας και είδε πως όλα τα χρήματα, πάνω από $150.000 , ήταν τοποθετημένα σε τρέχοντα λογαριασμό και ο φορέας πλήρωνε τέλη στην τράπεζα, αντί να εισπράτει τόκους!

Μια και δυο, λοιπόν, ο Παναγιώτης πηγαίνει στην τράπεζα και σαν ψάλτης τούς έψαλλε τον εξάψαλμο επειδή δεν συμβούλεψαν σωστά το προηγούμενο διοικητικό συμβούλιο και όχι μόνο ζήτησε να μεταφερθούν τα χρήματα σε άλλο λογαριασμό για να εισπράττεται τόκος, αλλά απαίτησε και έλαβε η Ενορία Κοινότητα αποζημίωση για την απαράδεκτη συμπεριφορά τής τράπεζας.

Σαν καλός λογιστής και ευφυέστατος διαπραγματευτής, ο Παναγιώτης Θεοφίλου φρόντιζε να γνωρίζει το γράμμα τού νόμου κυρίως σε ό,τι αφορά τις κρατικές επιδοτήσεις σε κοινωφελείς οργανώσεις και εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Γι' αυτό δεν τού ξέφευγε ευκαιρία να εξασφαλίσει επιδοτήσεις για την Ενορία Κοινότητα και το Κολλέγιο Αγίας Ευφημίας, που τού επέτρεπαν ν' αγοράζει γειτονικά κτήρια και οικόπεδα που ήταν αναγκαία  για τα οράματά του.

Τελευταία και μεγαλύτερή του επιτυχία ήταν η αγορά γειτονικού κλαμπ με πλούσιους χώρους και μεγάλο οικόπεδο που χρησιμοποιούνται από το Κολλέγιο Αγίας Ευφημίας το δεύτερο καλύτερο κολλέγιο στην περιοχή.

Σαν καλός λογιστής, όπως είπαμε,  ο Παναγιώτης Θεοφίλου, φρόντιζε να εξοφλεί γρήγορα τα χρέη τής Ενορίας Κοινότητας και αν δεν κάνω λάθος είναι ξεχρεωμένη όλη αυτή η τεράστια περιουσία που δημιούργησε για τον αγαπημένο του φορέα και το πάθος του για τα Ελληνικά Γράμματα.

Για όλα αυτά, δεν ήταν τυχαία, άλλωστε, η εκτίμηση των άλλων Ενοριών Κοινοτήτων που ψήφιζαν συνεχώς τον Παναγιώτη Θεοφίλου πρόεδρο τής Διακοινοτικής Επιτροπής.

Εξάλλου, η ομόνοια στην ομογένεια, μακριά από κομματικές και δογματικές κόντρες, ήταν ένα όνειρο για τον Παναγιώτη Θεοφίλου και ήταν σημαντική η συμβολή του στην επιτυχία των διαπραγματεύσεων για τη συμφιλίωση τής Αρχιεπισκοπής με την Κοινότητα.

Επειδή, ίσως κάποιοι να θυμάστε την διαφωνία μου με τον Παναγιώτη Θεοφίλου πριν πολλά χρόνια, θα πρέπει ν' αναφέρω ότι αντίθετα με άλλους, σαν πραγματικός χριστιανός ο Παναγιώτης δεν ήταν μνησίκακος και η φιλία μας επέζησε χάρη στην αμοιβαία εκτίμηση.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη για τον Παναγιώτη και ασφαλώς θα διαβάσετε στις επόμενες εκδόσεις κείμενα άλλων.

Ομως, πριν τελειώσω θα ήθελα ν' αναφέρω ένα κομμάτι τής ανθρωπιάς αυτού τού ανθρώπου που πρόσφερε δωρεάν παιδεία στα παιδιά οικογενειών που για κάποιο λόγο δεν μπορούσαν πια να να πληρώσουν δίδακτρα.

Να προσθέσω χαρακτηριστικά, πως ο Παναγιώτης Θεοφίλου, μετανάστευσε στην Αυστραλία για να γλιτώσει από τις διώξεις των αγγλικών στρατευμάτων κατοχής για την επαναστατική δράση του σαν μαθητής  στην Κύπρο.

Και πως να μην επαναλάβω άλλη μια φορά το γεγονός ότι η μητέρα του έζησε όλη τη ζωή της στην Αυστραλία ανάμεσα στους αυτόχθονες που την αγαπούσαν σαν μάνα και την προστάτευαν στην περίφημη Evelyn Street, Redfern, που και οι αστυνομικοί δίσταζαν να επισκεφθούν!

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει Παναγιώτη και η οικογένειά σου να βρει τη δύναμη να σηκώσει το αβάσταχτο πένθος.

Εγώ έχω ένα πράγμα να προσθέσω: Θα μάς λείψεις πολύ Παναγιώτη!

 

Αρθρο του Γ. Τσερδάνη στην έκδοση της Παρασκευής 13 Ιανουαρίου 2017 (στην εφημερίδα Ο Κόσμος)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ: Εμπνευστής μου ο Αρχιεπίσκοπος.

ΑΡΡΗΚΤΑ συνδεδεμένο το όνομά τού Θεοφιλου με την δημιουργία του λαμπρού Ελληνορθόδοξου Κολλεγίου της Αγίας Ευφημίας. Πολλά τα βραβεία για τις πάμπολλες προσφορές του. ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ το 1941 στο Μαναγρούλι Λεμεσού. Άριστος μαθητής στο Δημοτικό κι από τους κορυφαίους, ιδιαίτερα στα μαθηματικά, στο γυμνάσιο. Δεκαπεντάχρονος εντάσσεται στην ΕΟΚΑ κι αναλαμβάνει διανομές φυλλαδίων, αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους, μέχρι και συμμετοχή σε τροφοδοσίες ανταρτών. Η περικύκλωση του Λατείνιου Γυμνασίου από τους Άγγλους κι ένα σημάδι στο πόδι του 15χρονου ΕΟΚΑτζη από λόγχη επισπεύδει την απόφαση ξενητεμού της οικογένειας Αριστείδη και Πηνελόπης Θεοφίλου. Η οποία έφτασε στην Αυστραλία το 1956 (την χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων της Μελβούρνης (στους οποίους η Ελλάδα κέρδισε χάλκινο μετάλλιο με τον Ρουμπάνη στο Επί Κοντώ).Ο ΠΑΤΕΡΑΣ είχε ξανάρθει στην Αυστραλία πριν 8 χρόνια, συνταξιδεύοντας μάλιστα με τον πασίγνωστο στο παρελθόν παπά Κλαβίδη, κατόπιν ιερατικώς προϊστάμενο της Αγίας Σοφίας Πάττινγκτον. Το 1964 κι αφού είχαν ποηγηθεί οι σπουδές του Παναγιώτη τόσο στο Γυμνάσιο του Ρόζμπερυ (με συμμαθητή τον Δημήτρη Ρώνη, αμφότεροι στη συνέχεια προσωπικότητες της περιοχής του Μπάνκστάουν) και στο πανεπιστήμιο για λογιστής τελείται ο γάμος του με την επίσης κυπριακής καταγωγής Χρύσα. Μοναχοπαίδι τους η Ξανθούλα, στην οποία δόθηκε το όνομα της αδελφής του Παναγιώτη Θεοφίλου, η οποία πέθανε στα 13 της από καρδιακή πάθηση!